• Powered by Ajaxy
  • نویسنده :فیلمیوال
  • (بدون نظر)نظر
  • تاریخ خبر۱۳۹۴/۱۰/۲۳
  • وجود یک اقلیت بزرگ ایرانی در بسیاری از کشورهای اروپا و آمریکای شمالی یک نیاز جدید به وجود آورده است: این اقلیت‌ها نیاز دارند به فرهنگ و هنر کشور مبدا متصل شوند. از طرفی جمعیت این اقلیت ایرانی به قدری نیست که مثل هندی‌های بریتانیا و ترک‌های آلمان، یک جریان پیوسته اکران را از لحاظ اقتصادی به سوددهی برساند و از طرفی این اقلیت احتیاج دارد سینمای کشورش و زبان خودش را دنبال کند. کالیفرنیای جنوبی در آمریکا، تورنتو در جنوب شرقی کانادا و شهرهای بزرگ اروپای غربی مثل لندن و پاریس و برلین و استکهلم از مراکز عمده جمعیت ایرانی هستند که از این بین تنها پاریس به همت محمد حقیقت چندین سال است که یک جشنواره منظم از فیلم‌های ایرانی را به خود می‌بیند. امسال برای نخستین بار در این شهر کانادا جشنواره فیلم‌های ایرانی برگزار شد و با استقبال روبرو شد.

    این جشنواره به همت امیر گنجوی و گروهی از همکاران او در روزهای ۱۵ تا ۱۸ آذر برگزار شد و سینه ایران نام گرفت. مهدی کاشانی از مسئولان جشنواره سینه ایران در این باره می‌گوید: «از حدود سه ماه قبل طرح ایجاد یک جشنواره ایرانی در تورنتو کلید خورد. تلنگر چنین ایده‌ای از آن‌جا زده شد که در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، بی‌اعتنایی کم‌سابقه‌ای نسبت به فیلم‌های ایرانی اعمال شد و تنها یک فیلم بلند ایرانی در برنامه حضور داشت. برای این جشنواره نوپا نام «جشنواره سینه-ایران تورنتو» و زمان برگزاری‌اش با در نظر گرفتن تمامی محدودیت‌ها ششم تا هشتم آذر ۱۳۹۴ انتخاب شد. بعد از پیگیری‌های فراوان، سالن‌های اصلی ساختمان جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (به اختصار «تیف») در اختیار جشنواره قرار داده شد که خیال برگزارکنندگانش را از کیفیت پخش فیلم‌ها راحت می‌کرد. در ادامه راه حمایت مدیران جشنواره تورنتو دلگرم‌کننده بود. انتخاب فیلم‌ها و مهمان‌های جشنواره و تامین منابع مالی از دیگر چالش‌های جشنواره در ضرب‌الاجلی کوتاه بود.»

    12

    ملاک انتخاب فیلم‌ها
    «کیفیت هنری فیلم‌ها ، تازگی آن‌ها و دیده نشدن‌شان (روی اینترنت و غیره)، ملاک اولیه در انتخاب بود. همین‌طور سعی بر این بود که گلچینی از طیف‌های مختلف سینمای ایران انتخاب شود. برخلاف رویکرد پاره‌ای از جشنواره‌های ایرانی، اعتقاد ما بر این بود که سینمای ایران فقط مختص فیلم‌های خاص سیاسی و هنری نیست و فیلم‌های تجاری، عامه‌پسند و ژانرگونه هم بخش مهمی از این سینما هستند که باید مورد توجه و حمایت قرار بگیرند. داشتن زیرنویس انگلیسی قابل قبول از دیگر شرایط انتخاب بود، چرا که قرار بود جشنواره مخاطبان غیر ایرانی را نیز جذب کند. فهرست فیلم‌ها تا نهایی شدن چند بار دستخوش تغییر شد که در بیشتر مواقع به دلیل تغییر نظر تهیه‌کنندگان‌شان بود. در نهایت فیلم‌های «من دیه‌گو مارادونا هستم» (بهرام توکلی)، «مرگ ماهی» (روح الله حجازی)، «شیفت شب» (نیکی کریمی)، «اعترافات ذهن خطرناک من» (هومن سیدی)، «جامه دران» (حمیدرضا قطبی)، «من میخوام شاه بشم» (مهدی گنجی)، «تابو» (خسرو معصومی)، «دو» (سهیلا گلستانی)، «۳۱۶» (پیمان حقانی)، «در دنیای تو ساعت چند است؟» (صفی یزدانیان) و «خداحافظی طولانی » (فرزاد موتمن) برای اکران جشنواره برگزیده شدند.»

    مشکلات در دعوت کردن مهمان‌ها
    «گرفتن ویزا در وقت کم، مشکل اصلی دعوت از مهمانان ایرانی بود. متاسفانه در نبود سفارت کانادا در ایران، اخذ ویزای کانادا پروسه زمانبر و پرهزینه‌ای شده است و به ناچار تمرکز روی گزینه‌هایی که نیازی به گرفتن ویزا نداشتند قرار گرفت. پس از کش و قوس‌های فراوان، حضور حامد بهداد، ساره بیات و شهرام مکری در جشنواره قطعی شد. به مناسبت حضور بیات، فیلم «فصل فراموشی فریبا» (عباس رافعی) به نمایش درآمد و شهرام مکری با اولین فیلم بلندش، «اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر» در جشنواره سینه-ایران حضور داشت. هر سه مهمانان در مراسم افتتاحیه جمعه شب ششم آذر ماه حضور داشتند.»

    13

    مشکل اطلاع‌رسانی به ایرانیان ساکن کانادا
    «چالش بعدی، خبررسانی در مدت زمان کوتاه تا شروع جشنواره بود. گسست بخشی از مخاطبان با سینمای روز ایران و تازگی نام فیلم‌ها و بعضا کارگردانان جوان، کار تبلیغات را سخت‌تر می‌کرد. سعی بر این بود که از شبکه‌های مجازی حداکثر استفاده بشود. جشنواره سینه-ایران جدای از وب‌سایت اختصاصی،از صفحه فیس‌بوک، توییتر و اینستاگرام بهره برد و البته خود مردم بهترین تبلیغ‌کنندگان جشنواره بودند. در نهایت سالن دو سینمای تیف با بیش از ۳۵۰ نفر ظرفیت برای چهار اکران از دوازده اکران جشنواره کاملا پر شد و در مجموع بیش از سه هزار بلیت در مدت سه روز برگزاری جشنواره در اختیار مخاطبان قرار گرفت.»

    14

    میزگردها و گروه برگزارکننده:
    «با توجه به هدف جشنواره که نگاهی آموزشی به فیلم‌ها در کنار اکران آن‌ها بوده است، میزگردهایی با حضور اساتید دانشگاه یورک و تورنتو، منتقدان و مهمانان جشنواره پیرامون موضوعاتی چون “روند سینمای نوین ایران”، “فضای میانی”، “ساخت فیلم مستقل در ایران” و “بازیگری و اجرا در سینمای مستقل ایران” برگزار شد.
    جشنواره سینه-ایران تورنتو حدود پانزده برگزارکننده فعال داشت که همگی داوطلبانه و از روی علاقه کار کردند. با این وجود، برگزاری آبرومندانه یک جشنواره هزینه‌های زیادی داشت. سفر و اسکان مهمانان، سالن برگزاری و حق پخش فیلم‌ها عمده‌ترین هزینه‌ها بودند که بخشی از آن از فروش بلیت و بخش دیگری از قِبل اسپانسرها تامین شد.»

    
    شما هم می توانید در مورد این مطلب نظر دهید.

    filmival.com

    فیلمیوال، پایگاه تخصصی اطلاع رسانی جشنواره ها و رویدادهای بین المللی سینما با تاکید ویژه بر پوشش حضور بین المللی سینمای ایران است . بانک جشنواره های فیلمیوال، دارای اطلاعات کامل بیش از ۲۰۰ جشنواره مهم جهان در پنج گروه اصلی ؛ فیلم سینمایی، فیلم مستند، فیلم کوتاه، فیلم تجربی و انیمیشن می باشد.