• Powered by Ajaxy
  • نویسنده :فیلمیوال
  • (بدون نظر)نظر
  • تاریخ خبر۱۳۹۶/۰۷/۰۷
  • فیلمیوال: تیتراژ بالا می‌رود، مردم تشویق می‌کنند و تعداد کسانی که از سالن حارج شده‌اند آنقدرها نبوده. نمایش جشنواره‌ایِ فیلم تازه‌تان تمام شده. آرام می‌گیرید، استرس یک‌سال به‌یکباره از تن‌تان بیرون می‌رود. البته که دوران دشواری پیشِ رو است: توزیع کار سختی است اما برای لحظه‌ای به خاطر انجام خوبِ کاری، به خودتان تبریک می‌گویید.

    ولی حالا زیادی هم آرام نگیرید! حواس‌تان باشد که رویداد جشنواره‌ایِ دیگری در راه است. مسئولیت بزرگ بعدی‌تان به‌عنوان کارگردان زودتر از آنچه فکرش را بکنید، شروع می‌شود. وقتی پای آینده‌ی فیلم‌تان در میان است، پرسش و پاسخ با تماشاچیان که تا یکی دو دقیقه‌ی دیگر در پیش دارید، به‌طرز شگفت‌آوری مهم می‌شود. جلسه‌ی پرسش و پاسخی عالی حسی خوب به تماشاچیان منتقل می‌کند که معنایش تعریف‌های قدرتمند و موثر [درباره‌ی فیلم‌تان] در خارج از مرزهای جشنواره است. متأسفانه، گفت و گویی بد پس از فیلم، اثری کاملاً برعکس دارد.

    مدیر برنامه‌ی جشنواره‌ی فیلم سان‌دنس، ترِور گروث، می‌گوید: «جادوی رازآلود جشنواره‌های فیلم این است که به مخاطبان فرصت ارتباط بی‌واسطه با هنرمند را می‌دهد.» یکی از مدیران و مؤسسان جشنواره‌ی فیلم True/False، دیوید ویلسِن، می‌گوید: «شما واقعاً می‌توانید با شیوه‌ی معرفی فیلم و مدیریت جلسه‌ی پرسش و پاسخ، تأثیر نمایش‌تان را ارتقاء دهید. یک جلسه‌ی پرسش و پاسخ عالی می‌تواند حس مخاطبتان را به آنچه دیده، به سمتی مثبت هدایت کند و اجازه دهد تا درک واضح‌تری از اهداف شما از ساختنِ آن بیابد. جلسه‌ای بد هم می‌تواند به آن تبلیغ اولیه‌ای که تمام فیلم‌ها در جشنواره‌ها به‌دنبالش هستند، آسیب بزند.»

    تهیه‌کننده‌ی جشنواره‌ی فیلم SXSW، جنِت پی‌یرسِن، می‌گوید: «دسترسی داشتن به شما، به کارگردان، آن چیزی‌ست که جشنواره‌ها را برای مخاطبان ویژه می‌کند. جلسه‌ی پرسش و پاسخ شیوه‌ی واکنش مخاطب را به کارتان و آن مدلی را که بعدها درباره‌اش حرف خواهد زد متأثر می‌کند.»

    خب یک کارگردان چطور می‌تواند مطمئن شود که جلسه‌ی پرسش و پاسخ جشنواره‌اش تا جای ممکنْ جذاب، دقیق و الهام‌بخش باشد؟ نکاتی که در پِی می‌آید چکیده‌ی تجربیات این کهنه‌کاران در طول سالیانِ برگزاری نشست‌های پس از فیلمِ جشنواره‌ای است.

     

    یک. جدی بگیریدش.

    شاید از آن مدل‌آدم‌های سر به زیر باشید و با دیدنِ چراغ‌های پرنور دست و پای‌تان را گم کنید اما «شرمزدگی» و خنده‌های ریز‌ریز حرکات جذابی برای روی صحنه و مقابل چند صد نفر تماشاچی نشستن نیست. پی‌یرسن می‌گوید یکی از بزرگترین اشتباهاتی که فیلمسازان مرتکب می‌شوند، سر و وضع و شیوه‌ی برخوردشان با ماجراست: «ممکن از سر به زیری هم آن‌طرف‌تر بروند. یا قیافه‌ی شرمزده به خود می‌گیرند یا شوخی‌های بی‌مزه می‌کنند یا می‌گویند نمی‌دانند معنای فیلم‌شان چیست.» پس به خاطر بسپارید، وقتی روی صحنه ایستاده‌اید و می‌خواهید مردم کارتان را جدی بگیرند، رفتارتان باید طوری باشد که یعنی کار برای خودتان هم جدی‌ست. پی‌یرسن می‌گوید: «بر خلاقیت‌تان مسلط شوید.»

    دو. به پرسش‌ها فکر کنید و پاسخ‌هایی مهیا کنید.

    گروث می‌گوید: «پیشتر فکر کنید پرسش‌ها چطور خواهند بود و برای‌شان پاسخی جفت و جور کنید. غافلگیر نشوید.» دقیقاً مثل نامزدی انتخاباتی که برای مباحثه‌ای آماده می‌شود، شما هم بهتر است پاسخ پرسش‌هایی را که در هر جلسه‌ی نمایش مطرح می‌شوند و آنهایی را که ویژه‌ی فیلم شماست، در ذهن‌تان مرور کنید. ویلسن می‌گوید: «بدانید قرار است چطور پاسخ دهید. مثلاً با چه ابزاری فیلمبرداری کردید؟ و بودجه‌تان چقدر بود؟ بدین‌ترتیب می‌توانید به‌سرعت از سر این پرسش‌ها بگذرید و به بخش‌های جذاب‌تر برسید. خیلی مهم است که پاسخی در آستین داشته باشید، خصوصاً اگر فیلم‌تان از آن پیچیده‌هاست که اولین واکنش مخاطب در مواجهه با آن خاراندنِ سرش است. فیلمی که پایانی مبهم دارد همیشه با پرسش آخرش چه شد؟ روبه‌رو خواهد شد.»

    سه. پرسش‌ها را پاسخ دهید!

    توصیه‌ی اول گروث این است: «پرسش‌ها را پاسخ دهید! بسیاری از فیلمسازان این رویکرد را اتخاذ می‌کنند که تفسیرش را به‌عهده‌ی شما می‌گذارم یا جوابش باشه با خودِ بیننده‌ها. قبول دارم که رویکرد معتبری‌ست اما به‌عینه دیدم که جلسه‌ای را به هم می‌ریزد. باید راه‌های دیگری برای برخورد با آن پرسش وجود داشته باشد، حتی اگر نخواهید جواب سرراستی بدهید. می‌توانید حول تفاسیرشان حرف بزنید یا از شکل‌های مختلفی که مردم ممکن است فیلم را بفهمند سخن به میان آورید. لازم نیست فیلم‌تان را در جعبه‌ای حسابی بسته‌بندی شده نگه دارید، می‌ارزد درباره‌ی مسائل پشت آن پرسش حرف بزنید.»

    چهار. حالت تدافعی نگیرید.

    «بحث با مخاطب» از نظر ویلسن یکی از بزرگترین اشتباهات فیلمسازان است که ممکن است در جلسات پرسش و پاسخ مرتکب شوند: «برای بیشتر فیلمسازان لحظه‌ی پرهیجانی‌ست. دارید چیزی را برای اولین بار ارائه می‌دهید که سال‌ها از عمرتان را پایش ریخته‌اید. ولی اگر مخاطب نمی‌فهمدش یا دوستش ندارد باید با سعه‌ی صدر برخورد کنید و بعد مسیر پرسش‌شان را به سمت دلخواه تغییر دهید. از درگیر شدن با تماشاچی عایدی نخواهید داشت.» گروث یکی از فیلمسازان سان‌دنسی را به خاطر می‌آورد که «در جلسه‌ی پرسش و پاسخ رفتاری جداً ناشایست داشت. به چشم خودم دیدم که به خاطر همین طرز برخورد، فیلمش آن‌چنان که لیاقتش بود مورد توجه قرار نگرفت. خصوصاً اگر فیلم‌تان صحنه‌هایی بحث‌برانگیز داشته باشد، پرسش‌ها سمت و سویی خشن می‌گیرند. اینکه فیلمساز چطور این موقعیت را مدیریت کند بسیار مهم است. اگر موضع تدافعی و تهاجمی اتخاذ کنید، راه به جایی نخواهید برد. می‌توانید در عوض بگویید جالبه که همچین واکنشی دارید منتهی سعی من بر نشون دادن این بود که… کار را از بحث و جدلِ صرف دور کنید.» ویلسن می‌گوید به خاطر داشته باشید که «در نهایت میکروفن دست شماست! حرف آخر با شماست و می‌توانید تا بی‌نهایت بتازید.» نکته‌ی مرتبط دیگر هم اینکه، حواس‌تان باشد هر تنش و اختلافی بین بازیگران و عوامل دردسرساز خواهد شد. تماشاچیان به‌سادگی متوجه انزجار آدم‌های روی صحنه از هم می‌شوند و دلشان می‌خواهد بدانند پشت صحنه چه خبر است.

    پنج. زیادی آدم همراه خودتان روی صحنه نبرید.

    گروث درباره‌ی صف طولانی بازیگران و عواملی که پس از نمایش فیلم روی صحنه قطار می‌شوند می‌گوید: «این کار سرعت همه‌چیز را پایین می‌آورد و احتمال برگزاری جلسه‌ی پرسش و پاسخی خوب را کم می‌کند. فقط بازیگران اصلی و کسانی را که نقشی مهم داشتند همراه بیاورید- طراح صحنه یا تدوینگر مثلاً.» و اضافه می‌کند: «البته آوردن تهیه‌کننده کمی خطر دارد!» بهترین راه‌حل این است که تمام آدم‌ها را برای تشویق روی صحنه فرابخوانید و بعد تعداد مشخصی را برای جلسه آن بالا نگه دارید.

    شش. به دیگران هم فرصت دهید!

    وقتی تصمیم گرفته‌اید افراد دیگر را هم روی صحنه بیاورید، بهشان فرصت دهید تا پرسش‌های مربوط به خودشان را پاسخ دهند. گروث می‌گوید: «اگر کارگردان تمام پرسش‌ها را پاسخ دهد و بازیگر ساکت بماند، ممکن است دخالت بی‌ربطی آن وسط بکند. کارگردان می‌تواند پرسشی را به بازیگر ارجاع دهد و از او بخواهد مثلاً به عنصر خاصی از فیلم اشاره کند.»

    با مجریِ جلسه هماهنگ باشید.

    گروث می‌گوید: «مجری جلسه نقشی مهم در برگزاری آن دارد. کارگردان باید پیش از نمایش با او گفت و گویی داشته باشد تا از جزئیات برگزاری جلسه سر در بیاورد. مثلاً بپرسید چند تا میکروفن هس یا فقط یکی؟ سر و ته همه چیز را دربیاورید تا از آن لحظات عجیب و غریب صحنه‌ای پیش نیاید.» ویلسن پیشنهاد می‌کند پیشتر صحبت مختصری با مجری داشته باشید تا مطمئن شوید عناصر اصلی فیلم به خاطرش هست. او جلسه‌ی پرسش و پاسخی را به خاطر می‌آورد که مجری کاملاً فیلم را اشتباه گرفته بود. اضافه می‌کند: «اصلاً از جلساتی که مجری یکسره حرف می‌زند و به مخاطب فرصت نمی‌دهد خوشم نمی‌آید. البته چگونه اجرا کردن چنین جلساتی، مقاله‌ی مجزایی می‌طلبد.»

    هشت. صریح باشید و گه‌گداری بامزه.

    روشن است که این از آن توصیه‌ها نیست که هر کسی بتواند بلافاصله خودش را با آن تطابق دهد. با این حال اگر صریح هستید و بامزه، هردو یا یکی، می‌توانید در جلسه‌ی پرسش و پاسخ غوغا کنید. ویلسن جلسه‌ی پرسش و پاسخ اوژن یارتسکی را در True/False به خاطر می‌آورد: «جلسه‌ی پرسش و پاسخ او که با حضور بیش از ۱۲۰۰ نفر برگزار می‌شد، طوری بود انگار کسی دارد از روی کتابی می‌خواد. تک‌تک پاسخ‌ها مختصر و کامل بود. در طول چهل و پنج دقیقه‌ی جلسه شاید فقط پنج نفر آنجا را ترک کردند. روز بعد باقی فیلمسازان سراغ من می‌آمدند و می‌گفتند ببین ما هم باید پرسش و پاسخ داشته باشیم؟ از پسش برنمیایم که.»

    نه. از احساساتی شدن نترسید.

    گروث می‌گوید: «نشان دادن احساسات‌تان عالی‌ست. برخی از بهترین جلساتی که شاهدش بودم آنهایی بودند که فیلمساز درباره‌ی اهمیت فیلم برای خودش و زحمتی که پایش کشیده شده بی‌پرده صحبت می‌کند. اینکه به مخاطب کمک کنید تا از احساسات فیلمساز درباره‌ی فرآیند خلاقانه‌ی ساخت فیلم آگاه شود، تأثیر شگرفی بر شکل گرفتن واکنش او نسبت به فیلم دارد.»

    ده. خجالتی بودن‌تان را مدیریت کنید.

    پی‌یرسن می‌گوید: «اگر خجالتی هستید، کاری برایش انجام دهید. مثلاً‌ کسی را همراه خودتان روی صحنه بیاورید که خجالتی نیست. می‌توانید با جشنواره صحبت کنید و درخواست دستیار بدهید. در SXSW درباره‌ی اینکه مجری چه کسی باشد بسیار فکر می‌کنیم. فیلمسازی برجسته را در خاطر دارم که از من خواست در جلسه کنارش بشینم. او فقط به من احتیاج داشت تا هوایش را داشته باشم و جلسه بین ما عالی پیش رفت.»

    یازده. به غیرمنتظره‌ها اجازه‌ی بروز دهید.

    چیزهایی که انتظارشان نمی‌رود و شیوه‌ی درست مدیریت‌شان ممکن است برخی از بهترین لحظات پرسش و پاسخ جشنواره‌ای را فراهم آورند. یادم است در جلسه‌ی پرسش و پاسخ مستند «شکست‌نخورده – Undefeated» در True/False، کارگردانِ کار تی.چی. مارتین مودبانه از ما پرسید که اشکالی ندارد جایزه‌ی اسکاری را که چند شب پیش به‌عنوان بهترین مستند ۲۰۱۲ گرفته بود، همراه خودش سر صحنه بیاورد. او نه‌تنها همراه خود آوردش، بلکه روی میز هم گذاشتش. و بعد ما شاهد صف‌هایی از کودکان بودیم که با دوربین‌های‌شان می‌آمدند تا از آن عکس بگیرند و آخر سر مجسمه دست به دست بین مردم گشت تا با آن عکس یادگاری بگیرند. وسط آن شلوغی از تی. جی. پرسیدم آیا می‌خواهد دخالت کنم و مجسمه را پس بگیرم؟ او پاسخ داد که نه، بذار خوش بگذرونن. فردا صد نفری عکس‌هاشون رو تو فیس‌بوک با مجسمه‌هه منتشر می‌کنن و من صد تا دوستِ تازه پیدا می‌کنم.»

    دوازده. با جلسه‌ی پرسش و پاسخ‌تان به‌مثابه سرمایه‌ای برای آینده‌تان برخورد کنید.

    گروث می‌گوید: «ما در عصری زندگی می‌کنیم که می‌توانیم لحظاتی جادویی ثبت کنیم. تهیه‌کنندگان و فیلمسازان دوراندیش بهتر است از جلسات پرسش و پاسخ‌شان در نسخه‌های دی‌وی‌دی آثار یا درخواست‌های Kickstarterشان بهره ببرند. تمام این چیزهایی که در جشنواره تولید می‌شوند، می‌توانند تبدیل به ابزار تبلیغ قدرتمندی شوند.»

     

    نوشته‌ی Scott Macaulay

     

    
    شما هم می توانید در مورد این مطلب نظر دهید.

    filmival.com

    فیلمیوال، پایگاه تخصصی اطلاع رسانی جشنواره ها و رویدادهای بین المللی سینما با تاکید ویژه بر پوشش حضور بین المللی سینمای ایران است . بانک جشنواره های فیلمیوال، دارای اطلاعات کامل بیش از ۲۰۰ جشنواره مهم جهان در پنج گروه اصلی ؛ فیلم سینمایی، فیلم مستند، فیلم کوتاه، فیلم تجربی و انیمیشن می باشد.